پیام روحانی برای موفقیت کیمیا !

در شرایطی که دولت تدبیر و امید در حال بردن کشور به سمت پرتگاه است  و هر روز کارخانه ای جدید تعطیل و کارگران دیگری بیکار می شوند پیامی از سوی رئیس جمهور صادر شد. ایشان موفقیت یک دختر تکواندو کار را در المپیک تبریک گفتند!

مردم از دولتی که همه مالیات ها و درآمد ها و پول نفت را در جیب خود دارد این نیست که برای گرفتن یک مدال برنز یک ورزشکار در فلان رشته و در فلان وزن پیامی صادر کند. بلکه آنها می خواهند بدانند رئیس جمهور و بقیه مقامات برای مشکلات اقتصادی چه کردند.

مردم از حقوق های نجومی مدیران دولت روحانی می پرسند.

مردم از وعده ی حل مشکلات در صد روز می پرسند.

مردم از مشکلات مسکن، بیکاری، گرانی، آلودگی هوا و رکود می پرسند.

جوانان تحصیل کرده و فارغ التحصیلان کارشناسی ارشد و دکتری بیکار!

مردم از قاچاق های سریالی در گمرک، از آتش سوزی های سریالی در پتروشیمی می پرسند.

مردم در صف های طولانی بیمارستان های دولتی هستند. مردم در صف های طولانی اداره کار هستند.

 

علی مطهری و نظراتش

دیگه کار به جایی رسیده که نه تنها نخبگان و مغز ها فرار می کنن بلکه حتی فارغ التحصیلان معمولی هم مهاجرت می کنن.

این طور می شه که احمق هایی مانند علی مطهری می مانند و با استفاده از نام و نشان پدر همه کاره این مملکت شده و سرنوشت این ملت نگون بخت رو در دست می گیرند. البته این مردم که می گویم همان مردمی هستند که در خیابان ها مانند گاوها و بزهای وحشی باهم سرشاخ می شوند. این مردم نیز همه علی مطهری های دیگر هستند. 

جای تعجب ندارد نادانی چون علی مطهری در برابر ذخایر نظام و امانت دار خواندن صفدر حسینی سکوت می کند اما در هر مسئله کوچک و بزرگی اظهار نظر می کند .

راستی آقای علی مطهری شما در مورد آتش سوزی های سریالی در پتروشیمی  و وظایف وزارت نفت نظری ندارید؟ در مورد آلودگی هوا و وظایف سازمان محیط زیست، در مورد قاچاق گسترده کالا و وظایف گمرک، در مورد حقوق های نجومی مدیران دولتی، مردم منتظر در صف های طولانی بیمارستانی ها دولتی، حقوق های بسیار پائین کارگران و بسیاری از معلمان، یبکاری تحصیل کرده ها و نخبگان کشور، گرانی کالاها و مواد غذایی، افزایش های چند برابری قیمت آب و برق و گاز و تلفن و بنزین و نان و بلیط هواپیما و قطار هزینه خرید تلفن ثابت و ... توسط دولت و امثال اینها نظری ندارید؟

یا این که چون  اعضای این دولت از دوستان شما هستند هر کار کنند خوب است و نباید انتقادی کرد؟

متأسفم برای این کشور و ملت که امثال شما نائب رئیس مجلس آنها هستند. شمایی که با این سطح تفکر و تعقل پائین اگر پدرتان شهید مطهری نبود شاید در پشت نیسان سیب زمینی می فروختید.

از گلونیست تا سبز

بعد از کودتای کودکانه  و کاریکاتوری ترکیه که خنده دار ترین کودتای تاریخ بشریت بود دولت این کشور به ریاست اردوغان فضای امنیتی شدیدی را در ترکیه ایجاد کرده است. دستگیری های گسترده هزاران قاضی، هزاران معلم و استاد دانشگاه، هزاران کارمند، هزاران نظامی و غیر نظامی، صدها بازرگان و  تعطیلی صدها و هزاران مدرسه و مراکز مختلف ، این های بخشی از اقدامات دولت اردوغان با مخالفان است. بهانه این برخورد های امنیتی بی سابقه کودتای ناکام و کاریکتوری اخیر ترکیه است که گفته می شود توسط طرفداران عبدالله گولن پی ریزی شده بود.

اما چندی پیش در سال 88 نیز در ایران کودتای مخملی ناکام اتقاق افتاد. در این کودتای مخملی شکست خورده های انتخابات به پیروی از کودتاهای مخملی در چند کشور دیگر به روش های مختلف مانند شورش ها و تخریب های خیابانی، حمله به مراکز امنیتی، انتظامی، نظامی، دولتی، عمومی و مذهبی  و اقدامات رسانه ای به مقابله با دولت، انتخابات و نظام پرداختند. کودتاگران و فتنه گران به علت نداشتن پشتوانه های واقعی شکست خوردند. زیرا بنیان حرکت آنها بر اساس دروغ ها و اتهامات دروغین استوار بود و پشتوانه مردمی آنها به علت برملا شد ادعاهای دروغین آنها به سرعت از بین رفت.

اگر قرار بود روزی دولت ما هم به مانند اردوغان رفتار کند اصولا همه نزدیکان خاتمی و موسوی و هاشمی در زندان بودند. امروز باید عناصری مانند ربیعی که وزیر دولت روحانی هستند در زندان بودند. بسیاری از مدیران ارشد دانشگاه آزاد و بسیاری از اعضای هیئت علمی که در زمان خاتمی و هاشمی بورسیه و استخدام شده و در فتنه 88 از همراهان فتنه گران بودند به زندان می افتادند. اما هیچ کدام از اینها اتفاق نیفتاد.

پاسخی به نامه داریوش ارجمند به یالثارات

داریوش ارجمند در نامه ای به یالثارت که در روزنامه دولتیو  منفور ایران چاپ شده است در جایی می گوید  "هنرمندان سرمایه‌های اعتبار و آبروی این کشور هستند."

در پاسخ به این سخن باید بگویم:

1-اولا منظور از هنرمند چیست؟ آیا هر دلقک بی اعتقادی را می توان هنرمند نامید؟ آیا کسانی را که صرفا به علت این که فرزند فلان کارگردان یا تهیه کننده یا بازیگر بوده اند به راحتی بدون داشتن هیچ استعداد و توانمدی وارد صنعت سینما شده اند و هیچ توانمندی یا هنری از خود ندارند می توان هنرمند نامید؟ چه شده که اکثر اهالی سینما خانوادگی در سینما فعالیت دارند؟ چرا؟ چون سینما هیچ ملاکی ندارد و نیازی به هیچ تحصیلات و هیچ مدرکی نیست. صرفا اگر یکی از نزدیکان کارگردان یا تهیه کننده باشید شما را نیز هنرمند نامیده و وارد صنعت آب و نان دار سینما خواهند کرد.
آیا می توان سینمای ایران را هنر نامید؟ سینمایی که به شدت از مردم دور است و مردم نیز از آن دورند . سینمای آبکشی . سینمای خواب آور. سینمای مسخره بازی های بی نمک. سینمای اهانت به ارزش های جامعه. سینمای سیاه بینی . سینمای ضعیف و بی هنر . دور از تکنولوژی و علم روز . سینمایی گم نام در جهان. سینمایی بدون تماشاچی .
اندک فیلم های ایرانی که توانسته اند در برخی جشنواره های خارجی جایزه ای به دست آورند نیز صرفا به علت مسائل سیاسی توانسته اند موفقیتی نسبی به دست آورند در حالی که حتی جایی مانند اسکار نیز ملاک واقعی و استانداردی برای تعین برتری یک فیلم ندارد و مسئله ای کاملا سلیقه ای یا سیاسی است. اگر فیلمی بتواند بگوید اسلام یا فرهنگ اسلام یا ایران بد است و رفتن به غرب خوب است حتما برنده خواهد شد. اگر فیلمی از ایران در اسکار برنده شد این فیلم فرهنگ ایرانی را صادر نکرد بلکه فرهنگ ایران را به کل تخریب کرد و مردم ایران را افرادی دروغ باف و طمع کار نامید .

2-چه کسی می تواند ثابت کند که این بازیگران هستند که اعتبار و آبروی این کشور هستند؟ آیا آن بازیگری که هنرش این است که در فیلم های سینمایی شلوارش می افتد این اعتبار کشور است؟ یا آن بازیگری که در گفتن عبارات چاله میدانی هیچ حیایی از خود نشان نمی دهد اعتبار کشور است؟ آیا مردم جهان ما را با بازیگرانمان می شناسند؟ اگر شما چنین ادعایی می کنید من بر خلاف شما ادعا می کنم این عالمان هستند که آبرو و اعتبار این کشورند. این شهدا هستند که آبرو و اعتبار این کشورند. این دانشمندان و متخصصان کشورند که اعتبار و آبروی کشورند که بازیگران سینما. این معلمان و اساتید و کارگران و مهندسان اند که آبروی کشورند.
اهالی سینما (همان چیزی که شما هنرمندان می نامید) وقتی در فیلم های خود با تاختن به فرهنگ دینی مردم و نشان دادن هر گونه لودگی و بی هنری پول و درآمد کسب می کنند نباید انتظار احترام داشته باشند. زیرا آنها احترام خود را به اندکی پول فروخته اند. حتی اگر هنرمند واقعی بودند باز هم دلیل بر اعتبار کشور بودن نمی شد. زیرا این انسانیت و خیر رساندن به مردم است که اعتبار می آورد نه بیان چند دیالوگ.

هنگامی که اهالی سینمای با آراستن خود و فروختن زیبایی های چهره ی خود یا افتخار به زیبا بودن زن خود و با دهن کجی به فرهنگ حجاب و عفاف برای خود شهرتی دنیوی و بی ارزش کسب می کنند نباید انتظار احترام از کسانی را داشته باشند که فرهنگ آنها را به سخره گرفته اند. نباید انتظار داشته باشند مردم آنها با باغیرت بنامند.

در ضمن به ایشان می گویم شما اول مطمئن باشید که از پل صراط رد خواهید شد سپس برای مردم خط و نشان بکشید.

کاش اهالی سینمای ما اندکسی غیرت داشتند. غیرت به همسر و خانواده خود و به راحتی اجازه نمی دانند عکس های خانواده و خود آنها موضوع سرچ مردان فاسد باشد.