سینما و واقعیت های جامعه ایران

همواره وقتی انتقادی به محتوای فیلم های سینمای ایران می شود عده ای مغالطه گر یا کند ذهن فورا می گویند اینها واقعیت های جامعه است.

 

اول این که شک است که اینها واقعیت های جامعه باشد. دوم این که جامعه واقعیت های زیاد و پاک تر و بیشتری دارد چرا از آنها سخن نمی گویید. 

ایران کشور متمدن و قدرتمندی است. اما در ایران  واقعیت های کثیف زیاد است. مثل اعتیاد که البته مخصوص کشور ما نیست و در پیشرفته ترین کشورها مثل آمریکا و کشورهای اروپایی هم وجود دارد.

اما از کثیف ترین واقعیت های ایران "سینمای ایران" است که کثیف تر از زباله گردی و اعتیاد و تن فروشی است. و تبدیل شده است به زباله دان متعفن و سمی جامعه ایران. بله این واقعیت رو بپذیرید که به لطف حمایت های دولتی، صدا و سیما و حمایت های خارجی از اهالی سینما  و فیلم های ضعیف و یا مبتذل آنها به این نقطه رسیده ایم. 

از واقعیت های کثیف جامعه گسترش فساد، خوی زشت خودنمایی و تجمل گرایی، شهوت پرستی و عیاشی، دین ستیزی و هنجار شکنی، شهوت شهرت ثروت و ثروت، خانواده از هم پاشیده، زندگی شخصی کثیف و آلوده، وطن فروشی و دین فروشی در بین اهالی سینما است. سینمای ما واقعیت کثیف جامعه ماست. سینما گران کثیف ترین الگوهای جامعه اند. نماد اخلاقیات شیطان اند. نماد فخروشی، تن پروری، فساد اخلاقی، شهوت رانی، پول پرستی، تجمل گرایی، مصرف گرایی، تن فروشی و وطن فروشی  و دیگر ذایل اند. 

اینها با پول های حرام، راحت و کلانی که از راه شهرتشان در سینما و تبلیغات به دست می آورند عیاشی می کنند، فخر فروشی می کنند و جامعه را به سمت فلاکت و مصرف گرایی و رقابت در تجملات جاهلیت می برند. آلوده اند و دیگران را نیز آلوده می کنند. بی سوادند، فراری از علم و درس و مدرسه و کتابند. بی مغزند اما گنده گویند. خود را هنرمند  و عالم و فیلسوف می نامند اما بی سواد و بی مغز و بی هنرند.

آلوده بودن سینما مختص ما نیست. دیگر کشور ها نیز این گونه اند. اما سینمای کشور ما یک ضعف دیگر علاوه بر ضعف های سینمای کشورهای پیشرفته نیز دارد و آن ضعف و سطح پایین بودن فیلم های سینمای ایران است. فیلم های کلیشه ای ، عقب افتاده از نظر فیلم نامه، قصه، کارگردانی، جلوه های ویژه و فناوری و جذابیت.

 

این واقعیت سیاه و کثیف جامعه ایران رو باید پذیرفت.