خط انقلاب

داریوش ارجمند در نامه ای به یالثارت که در روزنامه دولتیو  منفور ایران چاپ شده است در جایی می گوید  "هنرمندان سرمایه‌های اعتبار و آبروی این کشور هستند."

در پاسخ به این سخن باید بگویم:

1-اولا منظور از هنرمند چیست؟ آیا هر دلقک بی اعتقادی را می توان هنرمند نامید؟ آیا کسانی را که صرفا به علت این که فرزند فلان کارگردان یا تهیه کننده یا بازیگر بوده اند به راحتی بدون داشتن هیچ استعداد و توانمدی وارد صنعت سینما شده اند و هیچ توانمندی یا هنری از خود ندارند می توان هنرمند نامید؟ چه شده که اکثر اهالی سینما خانوادگی در سینما فعالیت دارند؟ چرا؟ چون سینما هیچ ملاکی ندارد و نیازی به هیچ تحصیلات و هیچ مدرکی نیست. صرفا اگر یکی از نزدیکان کارگردان یا تهیه کننده باشید شما را نیز هنرمند نامیده و وارد صنعت آب و نان دار سینما خواهند کرد.
آیا می توان سینمای ایران را هنر نامید؟ سینمایی که به شدت از مردم دور است و مردم نیز از آن دورند . سینمای آبکشی . سینمای خواب آور. سینمای مسخره بازی های بی نمک. سینمای اهانت به ارزش های جامعه. سینمای سیاه بینی . سینمای ضعیف و بی هنر . دور از تکنولوژی و علم روز . سینمایی گم نام در جهان. سینمایی بدون تماشاچی .
اندک فیلم های ایرانی که توانسته اند در برخی جشنواره های خارجی جایزه ای به دست آورند نیز صرفا به علت مسائل سیاسی توانسته اند موفقیتی نسبی به دست آورند در حالی که حتی جایی مانند اسکار نیز ملاک واقعی و استانداردی برای تعین برتری یک فیلم ندارد و مسئله ای کاملا سلیقه ای یا سیاسی است. اگر فیلمی بتواند بگوید اسلام یا فرهنگ اسلام یا ایران بد است و رفتن به غرب خوب است حتما برنده خواهد شد. اگر فیلمی از ایران در اسکار برنده شد این فیلم فرهنگ ایرانی را صادر نکرد بلکه فرهنگ ایران را به کل تخریب کرد و مردم ایران را افرادی دروغ باف و طمع کار نامید .

2-چه کسی می تواند ثابت کند که این بازیگران هستند که اعتبار و آبروی این کشور هستند؟ آیا آن بازیگری که هنرش این است که در فیلم های سینمایی شلوارش می افتد این اعتبار کشور است؟ یا آن بازیگری که در گفتن عبارات چاله میدانی هیچ حیایی از خود نشان نمی دهد اعتبار کشور است؟ آیا مردم جهان ما را با بازیگرانمان می شناسند؟ اگر شما چنین ادعایی می کنید من بر خلاف شما ادعا می کنم این عالمان هستند که آبرو و اعتبار این کشورند. این شهدا هستند که آبرو و اعتبار این کشورند. این دانشمندان و متخصصان کشورند که اعتبار و آبروی کشورند که بازیگران سینما. این معلمان و اساتید و کارگران و مهندسان اند که آبروی کشورند.
اهالی سینما (همان چیزی که شما هنرمندان می نامید) وقتی در فیلم های خود با تاختن به فرهنگ دینی مردم و نشان دادن هر گونه لودگی و بی هنری پول و درآمد کسب می کنند نباید انتظار احترام داشته باشند. زیرا آنها احترام خود را به اندکی پول فروخته اند. حتی اگر هنرمند واقعی بودند باز هم دلیل بر اعتبار کشور بودن نمی شد. زیرا این انسانیت و خیر رساندن به مردم است که اعتبار می آورد نه بیان چند دیالوگ.

هنگامی که اهالی سینمای با آراستن خود و فروختن زیبایی های چهره ی خود یا افتخار به زیبا بودن زن خود و با دهن کجی به فرهنگ حجاب و عفاف برای خود شهرتی دنیوی و بی ارزش کسب می کنند نباید انتظار احترام از کسانی را داشته باشند که فرهنگ آنها را به سخره گرفته اند. نباید انتظار داشته باشند مردم آنها با باغیرت بنامند.

در ضمن به ایشان می گویم شما اول مطمئن باشید که از پل صراط رد خواهید شد سپس برای مردم خط و نشان بکشید.

کاش اهالی سینمای ما اندکسی غیرت داشتند. غیرت به همسر و خانواده خود و به راحتی اجازه نمی دانند عکس های خانواده و خود آنها موضوع سرچ مردان فاسد باشد.