آقای هاشمی خیال نکند با رئیس جمهور شدن روحانی او رئیس جمهور شده یا جرایم خانواده اش فراموش خواهند شد. یا دیکتاتوری های دوران او فراموش خواهد شد. یا تورم های 50 درصدی دوران اشرافیت سالاری او فراموش خواهند شد. بلکه ما ول نمی کنیم. به قول دخترش. ما ول نخواهیم کرد و تا انتقام عاشورای-88 را از خوارج نگیریم ساکت نخواهیم نشست.

آقای هاشمی خوارج شما هستید. همسر و فرزندان و دوستان شما. زیر دستان شما. کسانی که علیه ولی فقیه و دموکراسی و مردم و رأی مردم و مردم سالاری و نظر مردم در سال 88 شورش کردند. ریختن بیرون! آتش زدند. شکستند. ویران کردند. کشتند. خیمه های عزاداری آتش زدند. مسجد آتش زدند. لباس از تن مردم در آوردند. آتش فشان راه انداختند. خروج کردند علیه اسلام و حکومت اسلام و ولایت فقیه.

اما واقعیت آن است که هاشمی مانند طلحه و زبیر است. او به قدرت و رفاه عادت کرد. او رأی مردم به احمدی نژاد را تحمل نکرد. او دوست دارد همیشه خود رئیس باشد. عشق این شخص به مقام و ریاست وصف ناشدنی است.