خط انقلاب

حجت الاسلام هاشمی. او نشان داده است آنچنان که او را بزرگ می کنند نیست. وقتی حرف ها و رفتار خانواده و خود را او را می بینی، وقتی فیلم تبلیغاتی بچگانه سال 84 اش را نگاه می کنی. احساس می کنی این مرد چندان فرد بزرگی نیست. چندان سیاست مدار برجسته ای نیست. برعکس جایگاهی که در آن قرار داشته و دارد چندان باطناً فرد والا مقامی نیست. این است که می آید با احمدی نژاد مسابقه می دهد و نمی تواند قبول کند یا بفهمد که قطعا بازنده خواهد بود و شکست می خورد. بازهم ول نمی کند دوباره می آید و باز هم شکست می خورد. باز هم ول نکرده و باز هم می خواهد شخص دوم مملکت باشد. اسیر این و آن شده است. دنبال رو زنش است. دنبال رو پسران و دخترانش است. به اینجا و آنجا چنگ می زند. می خواهد با چند شعار تاریخ مصرف گذشته حداقل از آن طرف نیرو برای خود جذب کند. درست برعکس واقعیت ها، می خواهد خود را شخصی دموکراتیک و مردمی و ساده زیست و طرفدار مردم عادی نشان دهد اما خود را در بسیاری مسائل لو می دهد. خود را می کشد که دوباره در جامعه محبوب شود اما جز در میان قشر مرفه جامعه جایگاهی پیدا نمی کند. زیرا مردم می بینند و کور نیستند یا این قدرها هم ساده نیستند که فریب چند ژست سیاسی خام را بخورند. 

کله گندگان دور افتاده از قدرت فراوانی هم می خواهند با بالا بردن او خود را بالا ببرند. افتاده اند دنبال هاشمی. دیده اند از این طرف چیزی نصیبشان نمی شود چاپلوسی و تملق او را می کنند تا بلکه در آینده چیزی نصیب آنها نیز بشود. اما او نمی داند اینها مگسانند دور شیرینی و مثل آن نویسنده عالی جناب سرخ پوش به موقع او را دور خواهند زد. نمی داند زیرا ساده است.( باور کنید ساده است. چندان جو ساختگی و موهومی سیاست مدار آنچنانی بودن او شما را جوگیر نکند. اگر چسته نبود هاشمی این هاشمی نبود. انقلابیون زیادی بودند که بیشتر از هاشمی برای انقلاب زحمت کشیدند و بشتر شکنجه شدند اما خیلی ها اسمشان را هم نشنیده اند.) از بس فکر شخص دوم شدن ذهنش را منحرف کرده. البته دخترش می گفت وقتی پدرم رئیس جمهور بود شخص اول مملکت بود. شاید هم به فکر  شخص اولی است. اما او دیگر از چشم ها افتاده است. درست مانند کاغذی که سوخته است با آب ریختن روی آن دیگر به حالت اول باز نخواهد گشت.