غالب پیام های بازرگانی صدا و سیمای ما را دورغ تشکیل می دهد. این دروغ ها معمولا به شکل بزرگنمایی، غلو و و در کل فریب مردم و کلاه برداری از آنها و  دروغ هایی به شکل شوخی از نوع بزرگنمایی و غلو هستند. حتی در حالت دوم نیز بنا بر آموزه های دینی مشکل وجود دارد زیرا در احکام اسلامی از دروغ به شوخی نیز نهی شده است. دروغ به خودی خود گناه بوده و پلید است اما هنگامی که این دروغ با یک گناه دیگر جمع می شود بر شدت پلیدی آن افزوده می شود. به این علت است که بهتان زدن از بزرگترین گناهان برشمرده شده است. و البته تعریف بیجا از یک مال فروشی در معامله نیز علاوه بر دروغ بودن، نوعی از کلاه برداری و حرام خواری است. اما متأسفانه شاهد هستیم که دروغ گویی در تبلیغات بازرگانی صدا و سیما به تمام معنا نهادینه شده است. همه ی ما به خوبی می دانیم عمدتاً، بنگاه های کلان اقتصادی، بانک ها و شرکت ها پرسود می توانند پیام های بازرگانی تلوزیونی داشته باشند. اصولا به صورت معمول در کنار ثروت فساد وجود دارد و ثروت زیاد معمولا به روش فساد به دست می آید و طبیعی است که پیام های بازرگانی تلوزیونی نیز مملو از دروغ و دغل بازی و شیادی باشند. اما دروغ گویی و غلو تنها مفاسد تبلیغات تلوزیونی نیستند و در مواردی شاهد مفاسد دیگری نیز در این پیام ها هستیم. از آن جمله می توان به رواج تجمل گرایی و اصراف اشاره نمود. برای نمونه ی دیگر از وجود فساد در کنار ثروت توجه شما را به شعار همراه اول جلب می کنم. "همراه اول، هیچ کس تنها نیست!" بنا بر آموزه های اسلامی هیچ کس تنها نیست زیرا خدا با اوست. اما در اینجا همراه اول است که چنین ادعایی دارد.