در این متن چند انتقاد به دولت در ارتباط با سه مسئله ی سهام عدالت، اشتغال و مسکن مهر را مطرح خواهیم ساخت.

1-سهام عدالت: در دولت نهم در ارتباط با سهام عدالت تبلیغات زیادی شد. مهم ترین اشکال سهام عدالت این بود که برخلاف عدالت، این سهام به مهم ترین قشر فقیر جامعه پرداخت نشد. کارگران ساختمانی، کارگران کارخانه ها و کارگاه ها، کارگران فصلی و بی کاران. فقط بخشی از این گروه ها در آخرین مرحله پرداخت سهام عدالت توانستند چند کاغذ را به عنوان سهام دریافت کنند. یعنی آخر از همه نوبت به اینها رسید و قبل از آنها بازنشته ها و عشایر و روستائیان و معلم ها سهام دریافت کرده بودند. در حالی که بسیاری از کارگران به مراتب فقیر تر از این اقشار هستند. اما مشکل مهم تر این است که برخلاف تبلیغات، سودی به سهام تعلق نمی گیرد. گفته می شود باید سال ها بگذرد تا هزینه ی اولیه سهام از سود آن به دولت پرداخت شود و سپس دارندگان سهام عدالت می توانند سود آن را دریافت کنند. در حالی که می توانستند حد اقل 50 درصد سود را به مردم پرداخت کنند. تا مردم احساس کنند که قیمت نفت بالا رفته است.

2-اشتغال: دولت در زمینه ایجاد شغل هیچ دست آورد قابل ملاحظه ای ندارد. تعداد بی کاران به هیچ عنوان کاهش نیافته است و طرح هایی مانند تعاونی ها نیز نتوانسته اند به تعداد قابل ملاحظه ای شغل ایجاد کنند. فرض کنید دولت می توانست 100 کارخانه هر کدام با 1000 نفر کارگر بسازد. تازه می شد 100 هزار شغل. در حالی که همه ی ما به خوبی می دانیم تعداد کارخانه هایی در این حد که دولت در یک سال ساخته است شاید به تعداد انگشتان دو دست نیز نرسد. بنا بر این آمار مربوط به اشتغال را باید تحلیل نمود. اصولا بر اساس این آمار اگر جوانی بتواند یک ساعت در هفته در خیابان سیگار بفروشد صاحب شغل شده است. و دولت می تواند ادعا کند برای این فرد شغل ایجاد کرده است. بر این اساس ایجاد یک میلیون شغل بسیار آسان خواهد.

3-مسکن مهر: قطعا مسکن مهر یکی از بزرگترین موفقیت های دولت است. مسکن مهر قیمت مسکن را پائین آورد و بسیاری از مردم را صاحب مسکن نمود. اما بازهم اقشار فقیر در اینجا فراموش شده اند. اصولا کسی که در آمد ماهیانه او چیزی حدود 400 هزار تومان است و صاحب یک خانواده 5-6 نفره است، چگونه می تواند برای مسکن مهر ثبت نام کند؟ این فرد نه پول اولیه دارد و نه می تواند اقساط تسهیلات را پرداخت نماید. متأسفانه در مسکن مهر نیز اقشاری که درآمد نسبی متوسط به بالا داشتند توانستند صاحب مسکن گردند. و سر فقیر بازهم بی کلاه ماند.