شاید روزی مردی بیاید و در مناظره بگوید :


"آن موقع که سه هزار میلیارد اختلاس شد شما احساس خطر نکردید، آن موقع که رئیس جمهور 11 روز خانه نشینی کرد، همه رسانه های غربی گفتند حاکمیت دوگانه است، شما احساس خطر نکردید؟ آن موقع که رئیس بانک ملی کشور مفسد فراری شهروند کانادا از آب در آمد شما احساس خطر نکردید؟ آن زمان که در نشریه دولت رنگ چادر مشکی زنان مؤمنه را به مجالس عیاشی نسبت دادند شما احساس خطر نکردید؟ "

بلی داستان ما این است. منحرفین قدرت طلب در اطراف رئیس جمهور گرد آمدند و همه ی متعهدان را فراری دادند و خود همه ی مناصب را قبضه کردند. سه هزار میلیارد سه هزار میلیارد اختلاس کردند گفتند از ما تشکر کنید. اگر من خود انکار کنم خدمات دولت را ظلم کرده ام. اگر من انکار کنم موفقیت های دولت را گناه کرده ام. اگر انکار کنم مقبولیت مردمی اش را خود را انکار نموده ام. اما انحرافی در اطراف همه ی ما پرسه می زند. او در اطراف قدرت ظاهر می شود و نفوذ می کند و با هزار ریا و تملق خود را به آن می چسباند و در پشت نام مردمی اش پنهان می گردد. حرف های معروف ترین افراد دولت همان حرف های اصلاح طلبان آمریکایی است. همان حرف های دولت هاشمی است. اگر من در مقابل انحراف آنها سکوت کنم چگونه خود را عدالت طلب و انقلابی بنامم؟ اگر ما کارمان شود دفاع از دولت و توجیه تمام اشتباهات و انحرافات او از خط اصیل انقلاب، آن خطی که خود روزی دقیقاً در آن قرار داشت، پس چگونه ادعای حق طلبی داشته باشیم؟ آیا این که مردم به فردی رأی دهند این معنای این است که با او عهد اخوت بسته اند؟ نه این طور نیست. اگر در مقابل انحرافات سکوت کنی باید سرنوشت دولت خاتمی و هاشمی را برای احمدی نژا متصور باشی.