خط انقلاب

عاشورای 88 روز برملا شدن باطن یزیدی و شیطانی جریان فتنه بود. روزی که مدعیان امام و حسین و سبز و منافقین جدید در آن سوت و کف می زدند و عزاداران را سنگ باران نموده، تکایا را خراب و پرچم های عزا را در آتش می انداختند. بلی جنس اغتشاش گران سبز از نوع یزیدی بود. در عاشورا 88 همه در هر جای مملکت عزاداری می کردند و منافقین سبز می شکستند، می سوزاندند و سوت می زدند. و سوت های آن ها نشان از خوشحالی بود که از شکستن و آتش گرفتن اموال عمومی به آن ها دست می داد. آن ها حرمت عاشورا را شکستند و این پایانی بر فته 88 شد. زیرا هر کس با دستگاه امام حسین(ع) در افتد بر می افتد.

چند هزار  جنایت کار و اغتشاش گر ملعون به خیال خود قصد داشتند در روز عاشورا تهران را بترکانند. آن ها از این مسئله غافل بودند که هر سوتی که می زنند، هر ضربه ای که به نرده های کنار خیابان می زدند، هر کبریتی که می کشند و هر سنگی که می زند ضربه ای سنگین بر پیکره یک حرام زاده به نام جنبش سبز است.

پلیس ضد شورش با وجود شرایط عاشورا و ترافیک آن روز، در مدت چند ساعت آدم کش های مهدی هاشمی را سرکوب نمود. اما این پایان کار نبود و آغاز حرکت عظیم ملت بود که در روز "نه دی"  88 به خیابان ها آمدند و برای همیشه جریان فتنه را دفن نمودند.

بهایی های نجس، منافقین تروریست، فاحشه ها و عیاشان تهران، مهمترین گروه های تشکیل دهنده اغتشاش گران عاشورا را تشکیل می دادند. گروه دیگر نادان ها ی گمراه و خام خیالی بود که هنوز از  توهمات موسوی و کروبی پرورده، خارج نشده بودند و هنوز در فضا بودند.

اعتشاش عاشورا ضربه ای مهلک بر پیکره جریان فتنه بود. گویی حسین (ع) بعد از 1400 به میان ما آمد و خود ، یزیدیان زمان را بر سر جایشان نشاند.