خط انقلاب

صدا و سیما ی ما در دست طبقه ی متوسط و ثروتمند است. تهیه کننده ها، کارگردان ها بازیگران و بقیه کارکنان صدا و سیمای ما باه دیگر یک الیگارشی  را تشکیل می دهند. همه می دانن که ورود به صدا و سیما تقریبا از یک راه امکان پذیر است و آن داشتن آشنا در آن است. پس چگونه می توان انتظار داشت که صدا و سیمای ما تخریب کننده تجمل گرایی و حامی مستضعفین باشد؟ همه می بینند که فیلم ها ، تبلیغات ها و برنامه های تلوزیون همه رنگ و بوی تجمل گرایی دارند. صدا وسیما جای بازیگران زیبا و بی ام وی سوار است که در مقابل دوربین جان نثار تک تک 70 میلیون ایران هستند. میلون ها نفر در ایران کارگر هستند. میلیون ها نفر قالی باف هستند. میلیون ها نفر نفر داشجو هستند. شاید 1.5 میلیون دانشجوی خوابگاهی در ایران داشته باشیم. چند درصد از برنامه ها تلوزیون به این اقشار مهم تعلق دارند؟ تنها چیزهایی که در مورد دانشجویان وجود دارد مربوط به چند نفر اول کارشناسی ارشد هستند که همه در موسسات ارشد شرکت داشته اند! برنامه ها ی تلوزیون به علی دایی و دیگر ثروتندمندان فوتبالی است. تلوزیون ما مربوط به ال جی، پفک نمکی، بازیگران پول دار، خواننده های عیاش و پول دار، و فوتبالیست های فحاش و لاط است. این ها پول ها بیت المال و مردم را می خورند و برای مردم پز می دهند. اگر دیدی در تلوزیون در مورد مشکلات مردم چیزی گفته شد بدانید این مشکل مربوط به مدیران، تهیه کنندگان، کارگردانان و دیگر افراد مربوط به به صدا و سیما می باشد. مگر کسی از افراد محروم می تواند هنرمند شود؟ مگر کسی از افراد محروم می تواند تهیه کننده شود؟ بازیگر و مجری شود؟

مردم چگونه می توانند تجمل گرا و مصرف گرا نباشند در حالی که در همه ی سریال ها و فیلم ها، همه کس و همه جا لوکس و با کلاس است؟ و یک دارا چطور می تواند نقش ندار را بازی کند؟ همیشه در فیلم هایی که در آن قشر مستضفی نیز وجود دارند، در آن این قشر به صورت افرادی زشت، بی سواد و کاملا فانتزی نمایش داده می شوند. فقرا همیشه مایه ی  فیلم ها ی طنز هستند و افرادی احمق و نادان.